Iedereen kent het wel: als je over iets leest, of een moeilijk woord leert, dan horen we het ineens heel regelmatig en letten we er ook op. Ik ben de laatste dagen wat aan het lezen over opvoeding en omgaan met kinderen, ik heb hier al iets over geschreven op de website van KSA Dilsen (nieuws): over hoe kinderen hun bord laten leegeten, en nu ook over algemene omgang met onze jongere soortgenoten.
Vandaag zat ik, zoals de titel doet vermoeden, in de bus en ik had niks bij om te doen, dus begon ik maar andere mensen te observeren en te kijken wat ze doen.
Er stapte een vriendelijk gezinnetje op de bus met een peuter van -ik schat- 2 tot 2,5 jaar oud. De peuter was zeer rustig en beheersd, wat eigenlijk al heel opmerkelijk is. Het lijkt mij heerlijk om met kinderen in het openbaar te kunnen komen zonder dat ze krijsen en schoppen.
Wat ik wel zeer jammer (en storend) vond, is dat de moeder constant op de peuter aan het vitten was, hij moest met zijn rug tegen de rugleuning blijven zitten, mocht niet rechtstaan,… Ook wilden de ouders niet dat de peuter zijn voeten op de stoel deed, maar zuchten en boos kijken hielp blijkbaar niet en dus gaf zijn mama haar pogingen op om hem fatsoenlijk in het zitje te krijgen.
Wat mij direct opviel was: wie constant zijn kinderen commandeert en zucht en preekt, zal eigenlijk geen indruk meer maken op zijn kind wanneer het echt iets slecht of gevaarlijk doet. Ouders maken van elke pruts een enorm drama, en dan zal de peuter zelfs geen onderscheid meer kunnen maken tussen details of wanneer hij echt iets verkeerd doet. Hun notie van goed en slecht is nog niet volledig ontwikkeld.
Ouders zouden eigenlijk continu bezig moeten zijn met positieve gedachten over te brengen op hun kinderen in de vorm van complimentjes, grappige dingen,… Als het kind dan bijvoorbeeld niet met zijn voeten op de stoel zit, moet daar ook geen drama van gemaakt worden maar wordt dat even op een serieuze manier gezegd. Als het kind dan bijvoorbeeld iets gevaarlijk doet zoals de straat overlopen zonder te kijken, kan een ouder zijn opgewekte manier van doen laten varen en echt verdrietig naar zijn kinderen kijken. Dan zullen ze ook aanvoelen dat er iets mis is. Als ouders dus de hele dag klagen, zullen ze altijd extremere manieren moeten bedenken om hun kinderen te laten weten dat ze iets verkeerd doen.